Ο Ιβάν, ο Κύριος Σμιθ, ο Βαλερύ

Κανονικός. Αυτή η λέξη ίσως περιγραφεί ιδανικά τον μικρό Ιβάν Πετρόφ. Ο μικρότερος από τα τρία παιδιά μιας μέσης οικογένειας. Μεγάλωσε στη Φιλλιπούπολη της Βουλγαρίας όπου και σπούδασε στο τοπικό πανεπιστήμιο. Εκεί άρχισε να πρωτοεμφανίζεται η τρέλα του. Περνούσε ατελείωτες ώρες στις βιβλιοθήκες. Μελετούσε οικονομικά, λογοτεχνία και ποίηση, ιστορία, φυσική, μαθηματικά, τα πάντα. Αποφοίτησε από το τμήμα Αρχιτεκτονικής με μέτριο βαθμό. Ξεκίνησε να στήνει μια μικρή εταιρία που επένδυε σε ακίνητα. Πραγματικά έξυπνος και καπάτσος έβλεπε την εταιρία να μεγαλώνει και να βγάζει κέρδη. Όπως όμως συμβαίνει σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, το γρήγορο κέρδος έφερε και τη λάθος κίνηση, το απότομο άνοιγμα, την οικονομική καταστροφή. Έφυγε από τη Βουλγαρία στα 29 του αφήνοντας πίσω χρέη και πιστωτές που τον αναζητούσαν.

Δεύτερη ευκαιρία στην Αμερική. Ξεκίνησε να δουλεύει σε μια εταιρία μεταφορών γράφοντας πολλά χιλιόμετρα στους δρόμους των αχανών αμερικάνικων εκτάσεων. Εκμεταλλεύτηκε γρήγορα τις γνωριμίες του και έστησε μια δική του φίρμα μεταφορών. Η δουλειά δεν πήγε καλά και ο Ιβάν έχασε όλα του τα υπάρχοντα. Έφυγε από την Αμερική αφήνοντας πίσω του χρέη και πιστωτές που τον αναζητούσαν.

Τρίτη ευκαιρία, Αμαζόνιος. Βρήκε μία ομάδα επενδυτών που αξιοποιούσαν την ξυλεία που έβρισκαν στα αιωνόβια δάση. Πανύψηλα δέντρα έπεφταν από τα αλυσοπρίονα. Εκεί συστήθηκε σαν Κύριος Σμιθ. Μαζί του είχε όσα δολάρια είχε καταφέρει να περισώσει. Με έξυπνους χειρισμούς και πολύ υφάκι κατάφερε να πείσει τους Μεξικανούς επενδυτές ότι μπορούσαν να συνεταιρισθούν. Η παράνομη υλοτομία απέδιδε καρπούς. Ο Κύριος Σμιθ άρχισε να επενδύει και στη σόγια. Η τρίτη ευκαιρία του αποδείχτηκε και η πιο προσοδοφόρα. Μέχρι που κυνηγήθηκε από τις τοπικές αρχές. Στην αρχή μπορούσε να λαδώνει την αστυνομία και τα δασαρχεία και όλα λύνονταν. Σταδιακά, και κάτω από την πίεση λόγω της προβολής της οικολογικής καταστροφής από διάφορες οργανώσεις, ο Κύριος Σμιθ άρχισε να έχει πρόβλημα με τις αρχές. Όταν άρχισε έρευνα για το ποιόν του αποφάσισε να φύγει έχοντας πια ελάχιστα χρήματα αφού η περιουσία του κατασχέθηκε.

Κατέληξε στον Καταυλισμό. Την πρώτη μέρα εμφανίστηκε στα υπόλοιπα μέλη φορώντας ένα ακριβό κοστούμι και γυαλιστερά παπούτσια. Οι υπόλοιποι νόμιζαν ότι ήταν κάποιος εκπρόσωπος της εκκλησίας μέχρι που γνωρίστηκαν και ο Κύριος Σμιθ αφομοιώθηκε στον πληθυσμό σαν Βαλερύ. Σταμάτησε να κυνηγά τον υλικό πλούτο και επέστρεψε στην αναζήτηση του πνευματικού πλούτου όπως όταν ήταν φοιτητής. Ο καιρός περνούσε και όσο ο Βαλερύ βυθιζόταν στα βιβλία του τόσο η τρέλα του μεγάλωνε. Μια μέρα τους ανακοίνωσε ότι θα έπρεπε να ξέρουν ότι η ιδιότητά του στο εξής θα ήταν εκείνη του προέδρου της Μοριακής Ανασύνθεσης. Κανείς δεν του έδωσε ιδιαίτερη σημασία – είχαν πια συνηθίσει τις εκλάμψεις της τρέλας του.

Όταν ένας ταλαιπωρημένος σκύλος κατέφτασε ένα πρωί στον Καταυλισμό, ο Βαλερύ τον περιμάζεψε, τον τάισε και τον βάφτισε:

-Εσύ θα είσαι ο Κύριοςσμιθ!

Αργότερα τον παρουσίασε και στους υπόλοιπους και έκανε τις απαραίτητες συστάσεις. Για την περίσταση είχε ξαναφορέσει το ακριβό του κοστούμι (που πια ήταν πολυκαιρισμένο) και τα γυαλιστερά του παπούτσια (που πια δύσκολα διέκρινες το δέρμα από τις λάσπες).

-Σας παρουσιάζω τον Κύριοσμιθ, να τον αγαπάτε και να τον φροντίζετε όπως εγώ. Είναι καταπληκτικό ζωντανό και αξίζει κάθε τρυφερότητας, είχε πει καθώς κάθονταν όλοι μαζί γύρω από τη φωτιά.

Sorin, αλκοόλ και θεάματα

Ξεκάθαρα ο Σορίν είναι λατίνος. Αρκεί μια ματιά στα χαρακτηριστικά του για να πειστεί ο καθένας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις κορδιλιέρες των Άνδεων. Και όπως οι κορδιλιέρες ελίσσονται σαν ένα σκοινί φτιάχνοντας το ανάγλυφο της οροσειράς των Άνδεων έτσι και ο Σορίν ελίχθηκε ανάμεσα σε πολιτισμούς και κουλτούρες φτάνοντας μέχρι τον Καταυλισμό. Σε ηλικία 12 χρονών δοκίμασε για πρώτη φόρα να μασουλήσει φύλλα κόκας όπως είχε δει πολλούς να κάνουν στα οροπέδια που ανατράφηκε. Άρχισε να πειραματίζεται κρυφά, να βράζει τα φύλλα, να φτιάχνει μυστηριώδη εκχυλίσματα. Τον συνέπαιρνε η ζάλη που αισθανόταν μετά. Βυθιζόταν και οι ιστορίες που άκουγε από τους παλαιότερους έπαιρναν μορφή στο μυαλό του - κονκισταδόρες, Κούσκο, Τιτικάκα, Αταχουάλπα, δόρατα, τόξα και κακάσχημοι, άγριοι θεοί που διψούσαν για αίμα και θυσίες.

Στα 14 του κι ενώ πια η κόκα του είχε γίνει καθημερινή συνήθεια αποφάσισε να φύγει με ένα σακίδιο στην πλάτη αφήνοντας την φυλή του και τους φίλους του. Κατηφόρισε τις Άνδεις και έφτασε μέχρι τη Λίμα όπου για πρώτη φορά αντίκρισε την απεραντοσύνη της θάλασσας. Ο Ειρηνικός Ωκεανός τον μάγεψε. Ο ίδιος θεώρησε πως ήταν ένα σημάδι της μοίρας του. Μετά από τις περιπλανήσεις του στα βουνά ερχόταν η ώρα να περιπλανηθεί και στη θάλασσα. Στα 17 του μπάρκαρε με το τσιμεντάδικο "Εσπεράντσα" από το λιμάνι του Βαλπαρέζο και άρχισε να γυρνάει τον κόσμο αλλάζοντας χώρες, ηπείρους και θάλασσες, πλοία και πληρώματα.

Ένας Αργεντίνος συντηρητής έγινε καλός του φίλος. Κάποτε του έκανε δώρο μια γαλαζόλευκη φανέλα από τη χώρα του. Στο πίσω μέρος έγραφε Sorin και είχε τον αριθμό 3. Ο αργεντίνος αργότερα άλλαξε καράβι, άλλαξε πορεία και δεν ξαναειδώθηκαν από τότε. Ο δρόμος του Σορίν τον έβγαλε ως τον Καταυλισμό. Στο μυαλό του είχε το "El Circo Perdición" ενώ στο μικρό του σακίδιο είχε τη φανέλα που του είχε δωρίσει εκείνος ο Αργεντίνος, ένα μπουκάλι με αλκοόλ και μια μικρή φωτογραφία από τα παιδικά του χρόνια. Στο πίσω μέρος έγραφε: "Niño Anselmo"

McKenzy, o πατέρας της Fuzzy Ethic. 1. Καταγωγή

Γεννημένος στις 8 Οκτωβριου 1952, στη καρδια του Ζυγου, στη Μομπάσα.
Ο πατερας του ναυτικος, μαλλον Ικαριωτης αλλα μπορει και Λαρισαίος μιας και η μανα του πηρε και τους δυο Ελληνες ναυτικους εκεινο το βραδυ του Γεναρη.
Νομιζε οτι ηταν ο ιδιος και την ξαναηθελε, στα ματια της βλεπεις ολοι οι λευκοι ηταν ιδιοι.
Αυτοι δεν καταλαβαν τιποτα, κι αν τους ελεγες οτι πηραν την Μπαρογκο εκεινο το βραδυ θα σου πουν οτι το μονο που θυμουνται ειναι να πινουν το μπουκαλι με το τσιπουρο στη δεσπεντζα του Αδάμαντα και να τραγουδανε μαζι βλαχικα ο ενας, νησιωτικα ο αλλος.
Τωρα πως βρεθηκαν στη καλυβα της Μπαρογκο, αυτο ισως μονο ο λοστρομος (Πειραιωτης) θα το ξερει που αυτος θυμαται σιγουρα οτι κατι εκανε κι αυτος με τη Μπαρόνγκο (το ονομα της θα πει η μικροτερη απο τις διδυμες) αλλα για λογους που μονο αυτος και η μαυρουλα ξερουν θα μπορουσε να ορκιστει οτι το παιδι δεν ειναι δικο του.
Η Μπαρονγκο αποδιδει την ενεργητικοτητα του μικρου στη εκπληκτικη σοδεια του καφε που ειχαν κεινη τη χρονια, μιας και η ιδια ηταν μανιωδης ποτης εμεις ομως ξερουμε οτι ενα λογο σ' αυτο σιγουρα επαιξε και το σπιρτο Τυρναβου...
Ο μικρος Μουκαμι (θα πει φτιαγμενος απο γαλα, φορος τιμης στον αγνωστο πατερα) μια χαρα μεγαλωνε μεσα στις λασπες του λιμανιου μεχρι που τον βρηκε ο ιεραποστολος Ιερεμίας Μακενζι και τον πηρε μαζι του ν'αναβει τα μανουαλια στην ιεραποστολη, και να του γυριζει τις σελιδες στα βιβλια οταν εψελνε.