Ο Βαλερύ μπορεί να διάλεξε να φέρει ως τίτλο την βαρύγδουπη ονομασία του εργολάβου και προέδρου του Κέντρου Μοριακής Ανασύνθεσης και Ραδιοφώνου αλλά παρότι είχε εμπνευστεί από τα βιβλία βιολογίας και φυσικοχημείας που είχε μελετήσει καμία σχέση δεν είχε με την επιστημονική μεριά του θέματος.
Η αλήθεια είναι ότι ο Βαλερύ γοητεύτηκε από τον τίτλο σκεπτόμενος την πορεία της ζωής του μέχρι να καταλήξει στον Καταυλισμό. "Μπορείς να είσαι όποιος πιστεύεις ότι είσαι στη ζωή", σκεφτόταν. Και πράγματι, αυτός ήταν ο Ιβάν Πετρόφ, ο Κύριος Σμιθ, ο Βαλερύ. Και κάθε φορά πίστευε και έμπαινε στο πετσί της προσωπικότητας που υποδυόταν, ήταν άλλος. Ο πυρήνας του παρέμενε φιλομαθής και ευαίσθητος αλλά το περίβλημα άλλαζε, μεταλλασσόταν, ανασυνθετόταν! Ο Ιβάν Πετρόφ ήταν χαμογελαστός και δραστήριος. Ο Κύριος Σμιθ ήταν σοβαρός και μετρημένος. Ο Βαλερύ φλέρταρε συνεχώς με τα όρια της τρέλας όπως την αντιλαμβάνεται ο κοινός νους. Ο ίδιος πίστευε ότι ήταν η πιο αληθινή του προσωπικότητα μέχρι τότε.
Η μοριακή ανασύνθεση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την αναγέννηση ενός ανθρώπου σε μια καινούρια ζωή...μέχρι την επόμενη. "Ζούμε μια φορά αλλά ζούμε πολλές ζωές", έλεγε στους άλλους όταν το πιοτό μιλούσε γύρω από τη φωτιά και συμπλήρωνε: "Κι όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να πεθάνεις πρώτα - αν δεν καταργείς έτσι το θάνατο, τότε πως αλλιώς;"
Η έννοια του ραδιοφώνου είχε μπει συμπληρωματικά. Ο Βαλερύ οραματιζόταν ότι κάποτε οι άνθρωποι που βασανίζονται καθημερινά θα άκουγαν τα κηρύγματά του μέσα από ραδιοκύματα παγκόσμιας εμβέλειας ώστε να μπορούν κι εκείνοι να αναδομήσουν το Είναι τους και να γίνουν ό,τι ονειρεύονταν. "Αρκεί να το πιστέψεις", αυτό θα ήταν το σλόγκαν του!
